Nazywam się Tymoteusz Drzeżdżon. Jestem psychologiem i psychoterapeutą w trakcie szkolenia (na 4 roku z 6 lat szkoły) w nurcie analizy egzystencjalnej. Wybrałem ten kierunek ponieważ stawia on w centrum procesu leczenia i egzystencji w ogóle wartości, jakie i ja wyznawałem naturalnie przez większość swojego życia. Przede wszystkim wartość autentycznego bycia sobą w całej swojej wyjątkowości, na dobre i na złe, oraz prawo do rozwoju właśnie w oparciu o tę unikalną podstawę, pod którą możemy się z czystym sumieniem podpisać. Czerpanie z niej sensu własnego istnienia, który określa nie to, co ważne według kultury, w której żyjemy, ale to, co ważne według emocji, które odczuwamy.

Psychoterapia jest moim zawodem, ale jednocześnie pasją, na gruncie której mogę się realizować jak najbardziej kreatywnie. To dla mnie fascynująca dziedzina, która, tak jak psychologia, stoi mocno zarówno w naukach ścisłych, coraz mocniej opierając się na neurobiologicznej wiedzy, oraz w naukach humanistycznych czerpiąc z filozofii, socjologii i kulturoznawstwa. Dodatkowo jednak, w mojej perspektywie, jest wzbogacona o silny pierwiastek sztuki rozgrywającej się w emocjonalnej komunikacji z drugim człowiekiem. Każdy klient jest inny, każdy ma swoją, wyjątkową historię, więc i każdy proces terapeutyczny będzie wyjątkowy, uczący zarówno klienta, jak i mnie, rzeczy, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć. To tutaj ujawnia się najbardziej twórczy obszar terapii – wnosimy wiedzę, doświadczenie i autentyczne emocje, aby mogły się rozwinąć zupełnie nowe jakości.

W życiu prywatnym również staram się podążać drogą twórczego rozwoju i autentycznej realizacji osobistego sensu. O tym, co mi w duszy gra piszę na prywatnym blogu oraz w tekstach utworów, gdzie filozoficzne kontemplacje mogę uzupełniać surową energią wokalnej emisji i muzycznej produkcji. Niesamowitym jest dla mnie, jak bardzo dzieła sztuki – muzyka, obraz, wiersz – są w stanie, lepiej niż najbardziej szczegółowe, analityczne wywody, oddać naturę emocji. Więc to właśnie muzyka, jej słuchanie, przede wszystkim wykonywanej na żywo, jest tym, co określiłbym swoją ulubioną rozrywką.

Kiedy już czuję się nasycony tym kotłem ludzkiej emocjonalności, lubię zwrócić się ku przestrzeni bardziej pierwotnej, większej, przekraczającej człowieka – ku naturze. Nieskończona przestrzeń morza, lasów, łańcuchów górskich i nocnego nieba wypełnia mnie duchowym spokojem, który przypomina o przynależności do procesu starego, jak sam wszechświat. Jestem jego częścią i jestem za niego odpowiedzialny, ale jednocześnie wiem, że nie jestem w tym sam. Relacja ze światem jest jedną z podstawowych jakości naszego życia i umiejętność aktywnego, odpowiedzialnego i autentycznego w niej uczestnictwa postrzegam jako jeden z głównych celów prowadzonej przeze mnie psychoterapii.